مازندران در بحران، آقایان در رویا!

درحالی‌که مردم استان مازندران با مشکلات مزمن و انباشته‌ای همچون بحران زباله، رکود اقتصادی، آسیب‌های زیست‌محیطی، ضعف زیرساخت‌های گردشگری و بی‌برنامگی در توسعه پایدار روبه‌رو هستند، برخی از مدیران ارشد استان به‌جای ارائه راهکارهای مشخص و گام‌های اجرایی، همچنان سرگرم گفتاردرمانی و نمایش کلیشه‌ای عملکرد هستند.

یکی از نمونه‌های اخیر آن، اظهارات یکی از مدیران استانداری است که با توصیف نوروز ۱۴۰۳ به‌عنوان نقطه عطفی در مدیریت فرهنگی و اجتماعی استان، سعی کرد از افزایش حضور مسافران و شکستن تابوها به‌عنوان موفقیتی عظیم برای دولت و مدیریت استانی نام ببرد.

اما در واقعیت، نه شکستن تابویی اتفاق افتاده، نه توازنی در فضای فرهنگی به چشم می‌خورد و نه حتی زیرساختی جدید برای پذیرش این حجم از مسافر فراهم‌شده است. آنچه هست، انباشت زباله در جنگل‌ها، سواحل و جاده‌ها، ترافیک فلج‌کننده در محورهای ارتباطی، کمبود سرویس‌های بهداشتی و خدمات عمومی و اعتراض ساکنین بومی به هرج‌ومرج مدیریتی است که هرساله در ایام تعطیلات تکرار می‌شود.

وقتی عملکرد با شعار همخوانی ندارد

اظهاراتی نظیر «استاندار به دنبال گشایش‌های سیاسی و اقتصادی در استان است» تا زمانی که به سند، برنامه‌ اجرایی و اقدام مشخص گره نخورد، تنها در حد یک شعار باقی می‌ماند. تجربه نشان داده که چنین گفتارهایی دردی از مردم دوا نمی‌کند؛ خصوصاً در استانی که باوجود ظرفیت‌های فراوان طبیعی، انسانی و اقتصادی، همچنان در توسعه‌نیافتگی مزمن دست‌وپا می‌زند.

مدیرانی برای آمار، نه اقدام

برخی مسئولان همچنان گمان می‌کنند مردم با آمارهای بدون پشتوانه و تحلیل‌های ذهنی قانع می‌شوند؛ اما واقعیت میدانی چیز دیگری است: کسب‌وکارهای محلی درگیر رکود، سفره مردم در حال کوچک‌تر شدن، اشتغال در حالت بحرانی، کشاورزان درگیر کمبود آب و بازار محصولاتشان در رکود کامل و منابع طبیعی در حال نابودی.

اگر قرار باشد مدیری با سخنرانی و روایت‌سازی از موفقیت‌هایی که تنها روی کاغذ وجود دارند در ذهن مردم ماندگار شود، باید از تجربه‌ی دهه‌های گذشته آموخت که چنین ادعاهایی نه‌تنها اعتماد عمومی را بازنمی‌گرداند، بلکه باعث افزایش فاصله بین مردم و دولت نیز خواهد شد.

بحران زباله؛ آزمونی برای راستی‌آزمایی مدیران

بیایید ساده بپرسیم: اگر همین مدیران به‌جای پرداختن به مباحث ذهنی و روایت‌سازی رسانه‌ای، فقط یک بحران واقعی همچون ساماندهی مدیریت پسماند مازندران را حل کنند، کافی است تا در ذهن مردم ماندگار شوند. زباله‌هایی که طبیعت بکر شمال را تهدید می‌کنند، سال‌هاست به یک نماد از ناتوانی مدیریتی بدل شده‌اند.

حل این بحران، نه نیاز به شعار دارد، نه بیانیه‌نویسی. فقط نیاز به اراده، برنامه، مشارکت مردمی و استفاده از ظرفیت‌های علمی، فنی و رسانه‌ای دارد. اگر مدیری موفق به این کار شود، نامش با احترام در حافظه مردم باقی خواهد ماند.

مردم منتظر کارند، نه کلام

جامعه امروز، مخاطب منفعل دهه‌های گذشته نیست. مردم امروز باهوش‌تر، تحلیل‌گرتر و منتقدتر از همیشه‌اند. آن‌ها دیگر با وعده و شعار قانع نمی‌شوند. آن‌ها پاسخ می‌خواهند. عمل می‌خواهند. شفافیت می‌خواهند؛ و حق هم دارند. استانی با این میزان از ظرفیت، شایسته‌ی مدیریتی مدرن، پاسخگو و متخصص است، نه غرق در نمایش‌های رسانه‌ای و آمارسازی‌های غیرواقعی.