«خداحافظ خاتون»

به قلم: عمران حامی

سی ماه تلاش بی‌وقفه، سی ماه مجاهدت خاموش و شبانه‌روزی برای ارتقای فرهنگ کتاب و کتابخوانی در مازندران، امروز در قاب یک وداع آرام و بی‌حاشیه به پایان می‌رسد.

وداعی که نه تنها پایان یک مسئولیت اداری است، بلکه نقطه‌عطفی در حافظه فرهنگی استان خواهد بود. سکینه خاتون مهدیان‌پور را همه به نام مدیرکل اولین‌ها می‌شناسند؛ مدیری که در هر گام، راه تازه‌ای گشود و طرحی نو درانداخت. او در مدت کوتاه مسئولیت خود، برگ‌های درخشانی بر دفتر مدیریت فرهنگی استان افزود. از توسعه کتابخانه‌ها در نقاط محروم تا ایجاد پویش‌های فراگیر کتابخوانی، از گسترش فعالیت‌های فرهنگی ویژه بانوان و کودکان تا پیگیری‌های مستمر برای راه‌اندازی کتابخانه مرکزی ساری، کارنامه‌ای از خود به جا گذاشت که کمتر مدیری در چنین فرصتی توانسته است.

آنچه او را از بسیاری دیگر متمایز می‌کرد، تنها تلاش‌های سازمانی نبود. پوشش زیبا و وقار مادرانه‌اش در کنار لبخندهای ملیح و از ته دلش، آرامشی به اطرافیان و مخاطبان منتقل می‌کرد که گویی مادرانه کتاب و فرهنگ را در آغوش گرفته است. نگاهش، آرام و امیدبخش بود؛ رفتارش، صمیمی و بی‌تکلف؛ و همین روحیه انسانی و مادرانه، پلی میان او و جامعه فرهنگی ساخت.

مهدیان‌پور، در روزهایی که بسیاری مدیریت را میدان سیاست‌ورزی و جنجال می‌دانند، ترجیح داد مدیرکل غیرسیاسی باشد؛ مدیری که حاشیه‌ها را به کناری نهاد و دل در گرو خدمت به مردم و کتاب بست. در مسیر خدمت، بارها نشان داد که مدیریت می‌تواند بی‌ادعا اما اثرگذار باشد؛ می‌تواند آرام اما ماندگار باشد. با وجود این، تاریخ فراموش نخواهد کرد که او در گرداب بی‌مهری سیاسیون بی‌سیاست گرفتار شد و تن به تقدیر الهی سپرد. اما تاریخ در عین حال قضاوت خواهد کرد که این بانوی پرتلاش، چگونه در طول سی ماه، با همه محدودیت‌ها و بی‌مهری‌ها، چراغ کتابخانه‌های استان را روشن‌تر نگاه داشت.

روزی خواهد رسید که نسل‌های بعدی از او به‌عنوان مدیری یاد کنند که سنگ بنای تحقق رؤیای بزرگ کتابخانه مرکزی ساری را محکم‌تر از همیشه گذاشت. مدیرکل متخصص و بی‌حاشیه، لقبی است که تنها با کارنامه او معنا پیدا می‌کند. او در هر جایگاهی که قرار گرفت، ردپایی روشن و اثری ماندگار به جا گذاشت. مهدیان‌پور از آن دست مدیرانی است که با رفتنش چیزی از دست نمی‌دهد، چراکه جایگاه ملی و کارنامه درخشانش همواره سرمایه‌ای برای آینده او خواهد بود. این مازندران و عرصه فرهنگ و کتاب و کتابخوانی است که این ظرفیت عظیم، این گوهر گران‌بها و این مدیر ملی را به‌سادگی از دست می‌دهد.

از تلاش‌های او در حوزه زیرساختی گرفته تا توجه ویژه‌اش به نیروی انسانی و کتابداران، همه نشان از مدیری دارد که فرهنگ را نه یک شعار، بلکه یک رسالت می‌دانست. کتاب برای او تنها یک شیء نبود؛ کتاب را زندگی، امید، آینده و سرمایه‌ای ماندگار می‌دید.

اکنون در زمان خداحافظی با این بانوی فرهنگی، جز تقدیر و دعا چیزی برای گفتن نمی‌ماند. خدایا، به همراه این بانوی پرتلاش و بی‌حاشیه باش؛ بانویی که با صداقت، آرامش و تخصص، خاطره‌ای روشن از مدیریت فرهنگی در مازندران به جا گذاشت.

خدا به همراهت بانوی بی‌حاشیه…

«خداحافظ خاتون»